Bir zamanlar sen vardın. Seninle dolu bir asır vardı yaşadığım. Ve şimdi herşey şarkılarda anlatıyor yaşanmışları... Kim derdi ki seninle bir gün ayrılacağız...
Saatlerce, sabahlara kadar çalışıyorum. İnsanlar işimi çok sevdiğim için böyle olduğumu düşünüyorlar. Yalnış. Elbette seviyorum işimi. O beni hayatta tutuyor. Yaşamak için mazeret oluyor belki de. Yine böyle çalışmaktan yorulduğum bir ingiltere sabahındaydım. Güneş nazlana nazlana doğuyordu penceremde. Soğuk, ama hoş bir hava vardı dışarıda. Gözümü işimden aldığım ilk saniye gördüğüm şey sadece buydu. Ardından yine o kurşun sızlatıverdi yüreğimi. Giderken bir yüreğime bir de beynime sıktığın kurşun... Yüreğim kanıyorken gözyaşlarım sokakları ıslatıyordu. Senden başka hiç birşey düşünemiyordum. Sokakta öylece yürüyordum. İnsanlar işlerine daha yeni yeni gitmeye başlamışlardı. Bense sokaklarda seni aramaya çıkmıştım. Senin burada olmadığını herşeyden daha iyi biliyordum. Ama arıyordum, çünkü ne aradığımı biliyordum. Ümit'in dediği gibi insan ömrü yettiğince aramalıydı sevdiğini ...
Az sonra "Böyle ayrılık olmaz" diye bağırıyorum ve susuyorum. Nefes almak imkansızlaşıyor o an. Bütün gözler bana bakıyor... Neyse ki etrafta Türkçe bilen kimse yok. Kimse de pek umursamıyor zaten, az sonra herkes yine herkes oluveriyor...
Eve gelip kurşunlarını çıkarmaya çalışıyorum. Olmuyor, çıkmıyorlar. Giderken herşeyi alıp gitmiştin. Bana bir tek bu kör kurşunlar kalmıştı. Yinede senden arda kalan tek şeyin kendim olduğunu düşünmemek güzel oluyor böyle. Ardında beni ve bu kurşunları unutmuştun. Aslında pek çok kez çıkarıp atmak istedim onları. Ama yapamadım. Ve an oldu hatırlattılar seni bana. Nefes aldığını hissettirdiler. Bazen yanımdan geçip gittiğini anımsattılar. Bazen ağlattılar. Olsun sevgili, onlar senin. Ben senin kurşunlarınla ölmüşüm, senden bana kalan başka ne var ki?
Bir ateistin gizli gizli tanrıya yalvarması, dua etmesi gibiydi seni aldatmalarım. Hemde hergece, hemde herkesle... Bilerek ve isteyerek yapıyordum bunu. Onların kulaklarına seni adını fısıldıyordum üstelik. Ve hep bu aynı acıyı yaşamak içindi hepsi. Hep olan şuydu; Uyanıyorum, arkamda birisi yatıyor, ve arkamı döndüğümde seni değilde bir başka kadını görüyorum. Hemde "Karım" dediğim bir kadını görüyorum... Onun gözlerine bakıyorum, en derinlerine. Seni görmek için her defasında daha derinlere bakıyorum. Ama yoksun, tıpkı şarkıda söylediği gibi; iki gözüm kadar eminim sen yoksun. Ve o kadın bana beni sevdiğini söylüyor. Bu daha da acıtıyor. Tarifi yok. Sensizliğin tarifi yok. Çektiğim bu ızdırabın tarifi yok.
Elini uzatsan dokunacaksın mutluluğa. Arayıp gel desen, dünyayı bırakıp gelirim. Sev desen, ... Deki affettim, Tanrının önünde diz çökeyim... Ama yoksun işte. Bu kadar basit bu. Ne sen gel diyorsun, ne ben gelebiliyorum. Oysa elini uzatsan dokunacaksın mutluluğa. Ve insanlara gururla "ben mutluluğa dokunabliyorum!" diyebileceksin. Ama yoksun. Bu kadar basit bu...
Güneş batarken gözlerin daha güzel, doğarken daha anlamlı. O koşarak sarıldığın adam seni heryerde görüyor sevgili. Ama dokunamıyor. O taptığın erkek senin kurşunlarınla yaşıyor, ama ölemiyor sevgili... Gülüşünü anımsıyorum. Herşeyden başka birşey o. Gülüşün... Hele o kahkahaların... Seni güldürebilmekti en meşkul iş... Elini uzatsan dokunacaksın bana. Elini uzatsan yeniden yanacak cehennemler...
Ne kötü bir şey bu ya. Adı bile yok. Aslında bir ad arayanda yok. Sensizliği sensizlikle yaşamam için bir sıfata ihtiyacım yok. Benim senden başka hiç bir şeye ihtiyacım yok ki...
İşte akşam oluyor, bir gün daha gidiyor ömrümüzden. Dereler, ırmaklar çağladı yine gözyaşları sel. Yarın hiç olmayacakmış gibi yaşamaya devam ediyorum herşeye ve herkese rağmen ve sana rağmen.
Maviyi gördüğüm heryerde adını kazıyorum duvar diplerine. Gökyüzüne bakamıyorum o yüzden... Gözlerine nasıl bakarım bilmem. Ama bunu herşeyden çok istiyorum sevgili. Senden bile çok istiyorum. Dönmeyecek, yeniden sevmeyecek olsan bile son bir kez gözlerinin içine sadece 1 saniye bakmak istiyorum. Sırf bunun için yaşıyorum. O maviyi, o eşsiz okyanusu, o tarifsiz sonsuzluğu, o cenneti son bir kez sadece 1 saniye daha görmek için yaşıyorum sevgili. Ondan sonra senin olsun herşey, İstersen kurşunlarını da giderken yanına. Beni bir başıma bırak git. Ama son bir kez göster o ışığı bana...
2'den 1 çıkınca yine 1 kalır diyorlar. Yalan, bilmiyor kimse, sen gidince ben 1 kalırmıyım sanıyorsun...
Önümüzdeki hafta geri dönüyorum. Uzun süre senin hüküm sürdüğün şehirlerde olacağım. Samsuna gideceğim belki. Ama hayır, oraya gidersem bu kurşunlar beni öldürür. O zaman kesin ölürüm. O zaman seni bir daha göremem. Seni artık arayamam. Hayır o küçük kente geri dönemem...
Ve ben bu aşkın basit, bu aşkın sıradan olduğunu iddaa eden o insanlara, dünyaya öylesine, iş olsun diye gönderilen o insanlara, onlara kimin tarafından ve neden bu dünyaya gönderildiklerini anlatacağım bir gün. Onlar hala basit desinler yaşayamadıklarıma. O ferhat yüzünü bile görmediği bir insan için dağları delmeyi değil, bir damla gözyaşının aşkına adına ölünebilecek aşkı öğrenecek bizden, o mecnun ki değil çölleri, uğrunda kutupları eritecek aşkı görecek bizimle. Birgün seninle öğreteceğim yeryüzüne aşkın ne olduğunu, sıradan olmamanın ne demek olduğunu. Sana yemin, sana söz.
Bir zamanlar diye başlayan cümlelere yer yok artık ömrümde. Geçmiş yada gelecek yok. Sonsuzmuş gibi yaşanan "Şimdi" var sadece. Seni "Şimdi" sevmek var. Geçişle geleceği topla, sonsuzlukla çarp ve "Şimdi" ye böl. Ben bir bu kadar daha seni seveceğim, sana söz...
Seni seviyorum... Bu kadar basit değil işte.....!!
ALINTI...